Els Ruijsendaal was van 2008 tot in 2025 bestuurslid van NL-Term. In datzelfde jaar kreeg ze de Simon Stevinpenning. Kort daarop, op 4 december 2025, overleed zij onverwacht.

Na haar studie (gymnasium α, doctoraal Nederlandse taal- en letterkunde met Neolatijn en Neofilologie – cum laude) werkte zij bij het P.J. Meertensinstituut en voor historische taalkunde bij UvA en NWO. Zij promoveerde op de dissertatie Letterkonst. Het klassieke grammaticamodel en de oudste Nederlandse grammatica’s, over de ontwikkeling van de grammaticale terminologie.

Els was als studieleider Nederlands werkzaam aan de Kath. Leergangen en de Hogeschool van Amsterdam, en zat in de leiding van het Europese Lingua-project NEFI: docenten van de universiteiten in Amsterdam, Dublin, Nanterre, Parijs, Straatsburg, Athene en Thessaloniki gaven over en weer colleges en ateliers om tot een nieuwe opzet van talen leren te komen: Langue-choc, een sterk aan de cultuur gebonden taalleermethode. Vervolgens werd zij gastonderzoeker (VU), seniordocent/ onderzoeker (Radbouduniversiteit), redacteur/ lemmaschrijver van het Etymologisch woordenboek van het Nederlands.

Sinds 2007 was zij als hoogleraar verbonden aan het BeNeLux-Universitair Centrum, o.m. voor de talige component van de postgraduaatcursussen voor hogere beroepsgroepen. Daarnaast deed zij naamkundig onderzoek (o.m. Alkmaar binnen de veste).